30 dagen... zonder Facebook

Oké ik ben het. Zo eentje die je eigenlijk niet wilt zijn. Ja echt en kom er bij deze voor uit. Ik ben een Facebookjunk.

’s Ochtends begint het al. Aan de ontbijttafel schuif ik wat muesli naar binnen. Bij de derde hap staat Facebook open. Even kijken of er nog iets is gebeurd… Een kwartier later heb ik alle succesverhalen van anderen zitten wegkauwen waardoor ik na afloop mijn leven als degelijk en saai bestempel. Toch blijf ik inloggen en lezen. Voordat ik aan mijn computerwerk begin bijvoorbeeld, om nog even te ‘ontspannen’. Maar eerlijk is eerlijk; Facebook is alles behalve ontspannend. Facebook is voornamelijk irritant. Ik irriteer mij aan nutteloze, neppe, niets toevoegende feeds die dag in dag uit op mijn netvlies verschijnen. Waarom heb ik Facebook? Omdat ik graag deel wil uitmaken van een groot sociaal netwerk. Nee, omdat iedereen het heeft.

Facebook neemt toch zeker een uur per dag van mijn tijd in beslag. Een uur per dag! Dat is zeven uur per week, dat is 30 uur per maand!! Hier moet verandering in komen. Facebook verwijderen? Nee, dit idee levert paniek op. Afkicken klinkt behapbaarder. 30 dagen een inlogverbod. 30 dagen is precies lang genoeg om mee te praten over hoe het is zonder Facebook en kort genoeg om niet los te hoeven laten.

Afkickverschijnselen

Een maand geleden postte ik over de 30 dagen dat ik niet bereikbaar ben via Facebook en baalde onmiddellijk dat ik de reacties op deze post de aankomende maand niet kon lezen. Ook de volgende ochtend aan het ontbijt knaagden afkickverschijnselen aan mij. Dit was slecht het begin van het nog te komen ongemak. Een leuke ontmoeting met een collega werd bezegeld met een vriendenverzoek van haar kant. Helaas moest deze wederzijdse liefdesverklaring een maand wachten. Later die week gaf een vriendin de tentoonstelling van het jaar wat achteraf pas bekend werd, want tja… Haar aangemaakte event was aan mij voorbij gegaan.

Wat dacht je van verjaardagen waar je louter aan denkt omdat het op de homepage verschijnt? Dit was slechts het ongemak. Waar ik het meest tegen aanliep, waren oersaaie momenten op de dag die normaliter weggewerkt werden met surfen op Facebook. Of de eenzame regendagen op de bank waar mijn heil gevonden werd in urenlange chats met vrienden. Uhuuuuhhhhhhh. Eenzaam en zielig, dat was ik op dit soort dagen.

Inzichten

Een week later kwamen alternatieve inzichten op mijn pad. Mijn relatie met Facebook werd me helder. Naast het volgen van anderen, haal ik uit Facebook een soort bevestiging over mezelf. Zoals een groot aantal likes op een post dat een ego strelende werking teweeg brengt. Deze (onverzadigde) hunkering naar aandacht, liefde of acceptatie wordt nooit echt bevredigd door externe factoren en dus ook niet door medium als Facebook. Het levert eerder stress op omdat het verwachtingen schept: "Je bent goed bezig, hè? Ik zie allemaal dingen voorbij komen op Facebook," zijn vragen die geregeld gesteld worden en welke ik zelf in de hand werk door mijn exposure driften.

Los van dit inzicht hoopte ik op een baanbrekende verandering in mijn extra tijd zonder Facebook. Of in ieder geval dat die stapel moet-ik-nog-steeds-lezen-boeken nu eens gelezen werden. Dit bleek niet het geval. Mijn extra uur werd doorgaans genuttigd met andere braincandy zoals series kijken.

Gewenning

In de laatste weken was het Facebook-loze bestaan een gewenning. Het geeft rust om niet in de ban te zijn van de waan van de dag. Het voelt lekker interessant, zo lekker ‘ik ben sterker dan de massa’-achtig. Toch denk ik dat Facebook ons meer dient dan wij Facebook dienen. De routine van het inloggen wil ik het liefst blijvend veranderen in mijn gebruik. Alles volgen is eerder een neurose dan een toevoeging op mijn leven. Maar Facebook komt geregeld nuttig van pas. Gadverdamme, nu komt het woord… Facebook zou je met mate moeten gebruiken. Ik ben niet zo’n gematigd mens. Niet zo iemand die overgaat op fris midden op het feest omdat er ook nog een morgen is.

Nee. Het is of Facebook of geen Facebook. En het is Facebook. Toch wel. Ik vind het fijn om weer terug online te gaan. En, om mezelf te belonen voor deze 30 dagen uitdaging, heb ik vanavond vrij genomen om onbevangen te gaan klikken op alles en iedereen. Like.