30 dagen...zonder uiterlijke verzorging

In de morgen aan de make up tafel: foundation, poeder, rouge, mascara, eyeliner, lippenstift. Wat een werk om leuk voor de dag te komen. Make up en uiterlijke verzorging is mijn manier om er 'normaal 'uit te zien. Normaal, de naam zegt het al: de norm voor allemaal. Dit slaat nergens op, we zijn allemaal anders. Bij make up houdt mijn uiterlijke verzorging niet op, wat dacht je van kleding en het imago wat daarmee gecreëerd wordt? Uiterlijk vertoon speelt een esthetische rol in mijn leven maar hoe belangrijk is dit? Mogelijk neem ik mijn buitenkant te serieus en als dat zo is, ben ik ervan overtuigd dat ik hier niet de enige in ben. Tijd om dit patroon te doorbreken, tijd voor 30 dagen zonder uiterlijke verzorging.

De regels zijn als volgt: geen vrouwelijke kleding, geen make up, geen moeilijke kapsels, geen parfum en geen ontharing (!). Mijn jurken in de kast worden vervangen door onflatteuze joggingbroeken en grote T-shirts. Ik loop de badkamer in en zie mijn collectie aan verzorgingsproducten. Deze worden zorgvuldig aan de kant geschoven. In de spiegel zie ik een meisje met rode wangen en hè gatver, een pukkel. Mijn handen beginnen te jeuken om ‘bij te werken’, idioot om te denken dat ik zo de deur uit kan! Twijfelend loop ik de woonkamer in. Als ik deze maand wil volhouden lijkt het me wijs om alle spiegels uit huis te verwijderen. Zo gezegd zo gedaan.

Een collega’s vraagt of het wel goed met mij gaat, ik zie zo bleek. Mijn gezicht kleurt rood, ik mis nu meer dan ooit mijn foundation. Wel geniet ik van veel te lelijke gympen die zo comfortabel zitten dat ik aan het einde van de dag geen greintje pijn heb aan mijn voeten. In de avond ontmoet ik vriendinnen in de kroeg. Voor mijn vriendinnen schaam ik me niet, ik vertrouw erop dat ze met hun hart naar me kijken en niet met de schoonheidsmeetlat. In de kroeg vang ik de blik van een veel te knappe barman en betrap mezelf erop dat ik onzeker ben. Het is mijn gewoonte om mezelf te presenteren als een femme fatale en dat werkt voor mij. Meestal. Nu ik hier sta, kaal, voel hoe moeilijk het is om mezelf te laten zien. Als een verlegen muisje zakken mijn schouders omlaag en verdwijnen mijn handen in de zakken van mijn joggingbroek. Het contact loopt voor geen meter.

Om mijn nieuwe 'naaktheid' te kunnen plaatsen, interview ik vrouwen die niet anders kennen dat naturel, al dan niet in hun kloffie, de deur uit gaan. Zodoende besef ik me hoeveel ik met mijn uiterlijk bezig ben. Het verschil tussen mijn perfecte beeld van een vrouw en mijn feitelijke uiterlijk, maakt dat ik mezelf wil veranderen, wat heet verbeteren. Ik begin me af te vragen of deze hang naar een geschikt uiterlijk mij mooier maakt.

Het aller moeilijkste is echter niet mijn naturelle voorkomen. Het grote taboe op uiterlijke verzorging is absoluut beharing! Halverwege de maand kan ik mijn okselhaar niet meer aanzien en ik zie voor het eerst van mijn leven hoe mijn vagina er onbehandeld uitziet. Opmerkelijk is dat vooral vrouwen kritiek uiten op mijn nieuwe coupe okselhaar, zoals tijdens een dansles. Ik kies er daarom voor om te gaan sporten met lange mouwen, mazzel dat het winter is.

Na het afsluiten van de 30 dagen zit ik een tijdlang aan de make up tafel en aanschouw mijn opgemaakte gezicht. De laatste week ben ik gewend geraakt aan mijn onflatteuze kledij. Ik heb het tutten wel gemist en had geregeld zin mezelf ‘mooi’ te maken. Daarbij is er nog een middenweg tussen puur natuur en puur plamuur, vrouwen zonder make up kunnen er nog steeds verzorgd uitzien. De acceptatie van mijn naturelle look is een verhelderend inzicht. Geen make op dragen maakt me meer benaderbaar, opener, ik kreeg ook andere aandacht wat verrijkend was. Toch is het lastig te ontkomen aan de vormende ogen van anderen. In ieder geval kan ik met zekerheid stellen dat de wereld niet vergaat als je in je kloffie de straat opgaat. Laat dat een tegelwijsheid worden.