30 dagen...in de bijstand

Geld is idioot. Als ik er voldoende van heb moet het direct uitgegeven worden en als er onvoldoende van in huis is levert het slapeloze nachten op. Er gaat maandelijks een klein fortuin op aan kleding en verzorging; nieuwe pumps waar een bijpassende tas bij moet, een haarproduct hier, een pedicure daar. Wat een onzin eigenlijk. Misschien wordt het tijd om af te kicken. Hoe zou het zijn om van weinig geld te leven? Deze vraag spookte een aantal weken door mijn hoofd toen ik besloot om voor 30 dagen te leven van veertig euro per week.

Mijn pinpas wordt ingeleverd in ruil voor veertig euro per week als inkomen. Veertig euro. Dit is vijf euro per dag, dit is een broodje bij de To Go, dit is een Starbucks koffie, dit zijn nog niet eens de instapkosten van een taxi. Spontaan komen flashbacks omhoog naar mijn studententijd waar ik boven een blik tomatensoep wat droog brood naar binnen zit te hakken onder het mom van avondeten. “Geeft niet,” spreek ik mezelf toe, “geluk zit in duizend andere dingen” en begin met gezonde tegenzin aan mijn eerste bijstandsweek. Nou, dat heb ik geweten. 

Wat een ongelofelijk k*%$@klere project is dit! En neem het alsjeblieft letterlijk. Er zit teveel tijd in het uitstippelen van de maaltijden. Zo is het een klus om niet over je budget heen te shoppen en dus op koopjes te jagen. Daarbij heb ik geen rekening gehouden met onverwachte kosten. In de eerste week bijvoorbeeld klapt mijn fietsband. De dag daarop is de tube dagcrème leeg. Als de gloeilamp springt, de vaatblokjes opraken en mijn wc verstopt komt te zitten, krijg ik een heuse paniekaanval. Ik heb hulp nodig.

Via een oproep kom ik terecht bij 'moeder bijstand'. Bij haar gooi ik mijn misère op tafel en zing in gedachten dat ik een heel zwaar leven heb. “Schat trek je jas aan, we gaan skippen,” tiert moeders. Skippen? Overslaan? Waar heeft ze het over? Onderweg word ik bijgepraat over het fenomeen dumpster diving; er is een moment op de dag dat iedere supermarkt de schappen naloopt op producten die over de verkoopdatum zijn. Deze producten zijn grotendeels onbedorven en veilig om te eten. Skippen is tussen het supermarktafval zoeken naar de vuilniszak waar alle weggegooide producten inzitten.

Dumpster diving

Alles in mij steigert als ik boven de vuilnisbak hang op zoek naar eten. Het afval stinkt en mensen kijken ons vreemd aan. Maar godallemachtig wat een bulk voedzame, luxe producten is de buit van een skip! Er is zoveel keuze dat moeder bijstand haar opbrengst verdeeld onder vrienden en bekenden. Een geweldig idee om volledig te profiteren van onze weggooimaatschappij. Met nieuwe energie en een aloë Vera-plant ter vervanging van dagcrème keer ik huiswaarts.

                                                                                                                   ( Opbrengst van een skip )

                                                                                                                  (Opbrengst van een skip)

In de loop van de maand komen meer mensen die op bijstandsniveau leven op mijn pad. Zo raak ik verzeild in een netwerk van ruilhandel. Het is inspirerend om hiermee te experimenteren; Ik bak pannenkoeken voor een vriend die mijn fietsband plakt en ik brei een soort van sjaal in ruil voor theaterkaartjes. Verder wordt het sociale koffie drinken vervangen door wandelingen maken en... permitteer ik mij een hoop stiekem gedoe; een fles wijn gaat mee van huis naar de kroeg en zwartreizen lijkt een must. Mijn leukste ontdekking is de kledingruil winkel! Er bestaan dus winkels waar je kleding kunt afgeven in ruil voor nieuwe kleding!! Zo kun je jezelf in het nieuw steken zonder geld uit te geven, niet geheel onbelangrijk. 

Zonder krampachtig rekenwerk

Na afloop van de maand stiefel ik mijn vertrouwde AH binnen. Wat een zaligheid om te kopen wat ik wil zonder krampachtig rekenwerk. Toch voelt het schaapachtig bij het afrekenen, gezien de wetenschap dat een heleboel producten een paar uur later gratis af te halen zijn in de kliko om de hoek. Gêne overwint, dus ik betaal mijn maaltijd netjes en laat het skippen achterwege. 

Dit geldloze project gaf mij de kans om me los te weken van onze consumptiemaatschappij. Het was creatief maar vooral tijdrovend. Ondank dat het sociale aspect in ruilhandel mij erg aanspreekt is het vermoeiend dat het plannen van maaltijden zoveel organisatie kost, laat staan alle onvoorziene kosten die stuk voor stuk stress opleveren. Ik kan het me voorstellen dat het rondkomen van een appel en een ei op de lange termijn slopend is. Het had op mij in deze maand al een verlammende werking. Alsof je geen kant meer op kan. Gelukkig wonen we in een land waar voldoende sluiproutes zijn om met weinig geld leuk rond te komen. Dat was voor mij een openbaring.