30 dagen...Bikram yoga

"Are you ready to change your life? Take the 30 day challenge and you will never be the same again"

Een transformatie wordt beloofd. 30 dagen Bikram. Alhoewel ik het type mens ben dat met oprechte gedrevenheid een sportschool abonnement afsluit, vervolgens welgeteld drie keer dat jaar uit puur schuldgevoel op een loopband sta, of een treurige steps les volg, blijft Bikram me boeien. Bikram is een yogales van anderhalf uur hard werken en zweet in een ruimte van veertig graden. Je bouwt aan kracht, flexibiliteit, balans en uithoudingsvermogen... wie wil daar niet voor gaan? Bevlogen, in m'n bikini, met een liter kokoswater en een yogamat onder mijn arm, begint mijn eerste week.

Lief zijn voor jezelf

Het is geweldig! Iedere dag Bikram is een cadeau. De eerste drie dagen begonnen nog voorzichtig uit angst om te snel, te hard van stapel te lopen. Maar na de eerste week beland ik in een euforie. Zo blij verrast ben ik met hoeveel mijn lichaam kan hebben. In momenten waarop ik niet luister naar gedachtes en oordelen over mijn prestatie maar eenvoudigweg uitvoer wat de leraar zegt, vliegt een les voorbij. Zelfs op rammend volle dagen met weinig slaap verbaasde het me hoe diep het lichaam kan gaan voordat het tegen fysieke grenzen aanloopt. 

Dit euforische gevoel hield helaas geen stand. Ondanks dat de kunst van Bikram in het loslaten van prestatiedruk zit, is de uitvoer daarvan knap lastig. Totaal teleurgesteld voel ik me als ik na een sterke les, de daarop volgende dag als een vaatdoek op m'n mat lig. Desalniettemin blijf ik mezelf herinneren: Bikram is een moment van contact maken is met jezelf en met hoe je die dag ervoor staat. Soms is dat soepel, rustig of sterk soms is dat stijf, lusteloos of kwetsbaar. Maar toch, op slechte dagen zakt mijn motivatie in en marcheer ik met tegenzin richting de yogaschool. 

Toewijding

Ook iedere dag zoveel zweet verliezen ging zijn tol eisen. In de derde week was ik nog redelijk gemotiveerd maar voelde het na de les alsof er een vrachtwagen over me heen gereden was. Vermoeidheid, pijn in mijn schouders en onderrug, na de les voelde ik me belabberd. Op dag 25 is het mis gegaan. Ik overtuigde mezelf dat de hitte niet gezond was. Zo overdreven veel sporten was bezopen, ik moest mijn lichaam een dag rust gunnen en besloot om niet te gaan.

Na deze rustdag ontstond de volgende dag een interne discussie. Zo veroorloofde ik het me die dag een biertje te drinken terwijl ik nog naar Bikram moest. Die les is er, drie biertjes verder, niet meer van gekomen. De argumenten om niet te gaan bleven komen. Het kostte teveel tijd, ik zou liever sociale dingen doen, het leven van een Yogi is berensaai en je wilt toch geen saai leven leiden? Ik liet me die dag dan ook graag overhalen om wat leuks te gaan doen maar voelde me na afloop goed schuldig. Na de tweede verzuimdag ben ik de overige vijf dagen ook niet meer gegaan. De 30 dagen Bikram Challenge is dus niet gelukt. Dat vind ik, nu de maand voorbij is en ik me ertoe kan verhouden, zo zonde! En zo typerend hoe ik, maar hoogstwaarschijnlijk wel meer mensen, mezelf in de weg sta om mijn doelen te verwezenlijken. Hoe mijn monkey mind keuzes lijkt te maken die niet overeenkomen met wat ik eigenlijk zou willen of wat goed voor me zou zijn.

Bikram en ik zijn nog niet klaar met elkaar. Door het dagelijks beoefenen van deze sport wordt je een spiegel voorhouden en vermoedelijk, of in mijn geval, ga je keer op keer opnieuw de confrontatie met jezelf aan. Vallen, opstaan en doorgaan.